انستیتو ایرانشناسی در اوّل نوامبر ۲۰۰۲  پس از متوقف شدن فعالیتهای "کمیسیون ایرانشناسی" که تا آن موقع وجود داشت   تاسیس شد. پروژه‌های اصلی‌ "کمیسیون ایرانشناسی" در زمینه ی نامشناسی و نامنامه ی ایرانی  و مقدّم بر هر چیز پروژه ی عظیم زبانشناسی به اسم "نامنامه ی ایران" (Iranisches Personennamenbuch) در برنامه ی پژوهشی انستیتو پذیرفته شد، ادامه یافت و با تأکید بیشتر به تکمیل آن پرداخته شد. اما موضوع تازه ی اولویت پژوهشی انستیتو از طرحی تازه پیروی می‌‌کند:

اساس پروژه ی پژوهشی انستیتو یعنی‌ "فرهنگهای شکل گرفته از فرهنگ ایران بین سنّت   و تجدد" بر تحقیق در باره ی روند مدرنیزه شدن فرهنگهای غیر عربی‌ اما تکوین یافته از فرهنگ اسلامی بنا شده است. این اولویت بصورتی علمی‌ فرهنگی‌ شکل گرفته و به روشهای گوناگونی دنبال می شود  و چهارچوبی زمانی‌ از اوائل قرون جدید تا عصر حاضر را در بر می‌‌گیرد.

جایگاه بین‌المللی انستیتو ایرانشناسی فرهنگستان علوم اتریش

انستیتو ایرانشناسی در فرهنگستان علوم اتریش تنها موسسه ی آکادمیک در اتریش میباشد که مشخصاً به پژوهشهای مربوط به ایران می‌‌پردازد. رشته ی ایرانشناسی در برنامه‌های آموزشی هیچ دانشگاهی در اتریش وجود ندارد. در کشورهای دیگر اروپائی رشته هایی با محتوای ایرانشناسی اغلب به دانشگاه‌ها وابسته است و در محدوده ی علوم "خاورشناسی" و "اسلام شناسی‌" بعضی‌ مواقع به نفع مطالعات عربی‌ و ترکی‌ در کنار آنها بصورتی حاشیه‌ای مورد توجه قرار دارد، امّا انستیتو ایرانشناسی اتریش با تمرکز بر زمینه ی پژوهشی یاد شده در خصوص پژوهشهای مدرنیزه شدن چشم انداز‌های تازه‌ای را در کلّ مطالعات ایرانشناسی اروپا می گشاید. انستیتو ایرانشناسی نقش ویژه‌ای نیز در فضای اروپای مرکزی ایفا می‌‌کند : از طریق اولویت کاربردی " شبکه ی پژوهشهای ایرانشناسی در اروپای مرکزی " در نظر است این انستیتو بصورت نقطه‌ای مرکزی از یک شبکه بندی بین‌المللی و در درجه ی اول به صورت مرکز یک شبکه ی تحقیقاتی‌ اروپای مرکزی توسعه یابد.